Via twitter kwam ik een tijdje geleden terecht bij een superleuk initiatief van notjustanybook. Zo nu en dan zoeken ze lezers voor een boek wat nog uit moet komen. Je krijgt het boek thuisgestuurd, leest het als één van de eersten en schrijft in ruil voor dit privilege een recensie die je plaatst op je blog, website of gewoon op bol.com.
Om te kijken of het boek “Bloedrood is de nacht” wat voor je was kon je de eerste 25 pagina’s online lezen. Ik vond het wel interessant klinken en meldde me aan. Meestal ben ik meer van de romans of waargebeurde verhalen, maar vroeger las ik ook nog wel eens spannende thrillers, dus het leek me wel weer eens verfrissend om een spannend boek te lezen. Wat een tegenvaller zou dat worden…
Het boek gaat over Phil Hunt, een man van middelbare leeftijd die samen met zijn vrouw een teruggetrokken leven leidt en af en toe drugs smokkelt om wat bij te verdienen. Als dat fout gaat krijgt hij een huurmoordenaar achter zich aan en volgt er een ‘spannende’ achtervolging. Ondertussen bemoeit hulpsheriff Drake, die er voor zorgde dat de klus fout ging, zich er ook nog eens mee en dealt ondertussen met zijn verleden, waarin zijn eigen vader ook drugs smokkelde.
Je hebt het vast wel eens meegemaakt: iemand heeft iets heel erg leuks meegemaakt, of iets spannends, of heeft gewoon een ons-zet-tend grappig verhaal te vertellen, maar het talent om dit op een aansprekende manier te vertellen ontbreekt, waardoor het hele verhaal z’n kracht verliest en helaas z’n effect mist.
Dat gevoel had ik dus tijdens het lezen van bloedrood is de nacht. Het verhaal is op zich prima materiaal voor een spannende thriller, maar schrijver Urban Waite weet het gewoon niet over te brengen. Een goed boek is voor mij een boek wat ik niet neer kan leggen, waarvan ik telkens moet weten hoe het verder gaat. De hoofdpersonen van dit boek konden me niet boeien. Ik raakte niet bij ze betrokken en ik werd niet nieuwsgierig. Hoewel er in het boek een aantal dingen gebeuren die in real life behoorlijk spannend zouden zijn, vergat ik niet alles om me heen. Heel jammer, want nogmaals, ik denk dat het verhaal op zich best goed had kunnen zijn, als het beter verteld zou worden.
Waar ik me misschien nog wel het meest aan irriteerde waren sommige dialogen. Gesprekken tussen mensen die gewoon nergens op sloegen, niks toevoegden aan het verhaal of gewoon geforceerd over kwamen. De conversaties liepen niet soepel en kwamen ongemakkelijk over.
Helaas dus voor Urban Waite, ik ben niet enthousiast over zijn eerste boek, ik heb me er echt doorheen moeten worstelen. Als ik geen recensie had moeten schrijven had ik het waarschijnlijk al snel weggelegd. Ik ben heel benieuwd hoe anderen het boek vonden, misschien heb ik iets gemist of is dit gewoon niet mijn genre? Laat het me weten!
